ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΒΟΥΝΟ
...τουλάχιστον εμείς οι εραστές του καθάριου αέρα και των ανοικτών οριζόντων, της ευγενής άμμιλας και της ευγενικής προσπάθειας να έχουμε το θάρρος να φωνάζουμε, όχι όταν "πρέπει" αλλά συνεχώς, για την αλήθεια, την περηφάνεια, τη τιμιότητα, την αξιοπρέπεια, τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία.
Το ποίημα είναι μια πρώτη στροφή του Βρεττάκου, τραγικά επίκαιρο:
"Όχι ακόμη, δεν ήρθα να σε αποχαιρετήσω αδελφέ,
που σε ανέβηκα
πρώτη φορά όταν ήμουν φως
σ' ένα μίσχο.
Οι περσότεροι
στίχοι μου είναι κτίσματα
πάνω σου.
Κι αν ο λόγος μου γίνονταν Λόγος,
θα μέναμε όρθιοι
τότε κ' οι δυό σαν πέτρες
παράλληλες.
Όμως μέσα στο ανάστατο δάσος του κόσμου
σήμερα ο Λόγος δύσκολα ακούγεται.
Αλλά τα παιδιά το ξέρω πώς μέσ' από τα βιβλία μου αύριο
θα μαζεύουν λουλούδια και πως θα μιλούν για το θαύμα - ζωή, κοιτώντας τον κόσμο μέσ' απ' τους στίχους μου."
οι υπογραμμίσεις δικές μου..
Πάνος, SV1COX