5. Ας γνωριστούμε

Σήμερα στην Κατερίνη ο καιρός είναι συνεφιαζμένος εν μέρη και δεν υπάρχει ίχνος καταιγίδας θα έλεγα ιδανικός καιρός για ανάβαση σε αυτήν την εποχή.
Λόγω εργασίας το Σάββατο μάλλον αν κρατήσει ο καιρός θα ανεβούμε αυθημερόν την Κυριακή.

Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε με εξαιρετική νομίζω επιτυχία και για μένα, τουλάχιστον, εξελίχθηκε σε μια εξαιρετική εκδρομή.

Την Κυριακή το απόγευμα συναντήθηκα στην Κατερίνη με τους KGA,NCH,LUV, KHL, IPF όπου η θερμή υποδοχή τους εξελίχθηκε από καφέ στην πλατεία της πόλης σε μπυρόνια στην καφετέρια του camping.

Μετά από μια νύχτα στο camping που μου υπενθύμισε ολίγο βασανιστικά το καλοκαίρι συνάντησα τη Δευτέρα το πρωί τον Κώστα, LLB, στην πλατεία του Λιτόχωρου και προωθηθήκαμε στα Πριόνια. Η ανάβαση μέσα σε μια πανδαισία χρωμάτων και αρωμάτων βασανιστική όπως πάντα. Αυτή τη φορά ευτυχώς μια μπόρα γύρω στα 40 λεπτά και οι -μάταιες- κλήσεις των συναδέλφων από την Κατερίνη κάθε ώρα στην καθορισμένη συχνότητα έσπασαν τη μονοτονία. Ο ΒΖΜ εκείνη την ώρα έκανε μια από τις αναρριχήσεις του στο Στεφάνι και είχε σιγή ασυρμάτου. Τα 250mw μου δυστυχώς ανίκανα να απαντήσουν στις κλήσεις των συναδέλφων και ο Κώστας δεν είχε καν φορητό.

Μετά από 4.30 ώρες για τον Κώστα και 7.00 για μένα βρεθήκαμε επιτέλους στο Σπήλιο Αγαπητό στα 2100μ. Αρχικά επικοινωνήσαμε με την Κατερίνη χρησιμοποιώντας τον εκεί ασύρματο και στη συνέχεια στήσαμε το 857 του LLB με μια mobile κεραία και είχαμε επιτέλους ανθρώπινη επικοινωνία .

Το επόμενο πρωί (Τρίτη) μας βρήκε ακμαίους και δυνατούς να συνεχίσουμε για ψηλότερα.

Ο Κώστας ξεκίνησε πρώτος με κατεύθυνση τη Σκάλα και σκοπό να συναντήσει τους KGA και NCH προκειμένου να ενεργοποιήσουν μαζί το Μύτικα.

Μετά από λίγα λεπτά ανέτειλε επιτέλους και ο BZM στην καθορισμένη συχνότητα και είπε ότι θα προωθηθεί στο Μύτικα προκειμένου να συναντηθούν όλοι μαζί στην κορυφή. Μη μπορώντας να αναβάλλω άλλο το αναπόφευκτο φορτώθηκα again και πήρα και εγώ την ανηφόρα. Η διαδρομή μαγευτική με αντάμειψε με εικόνες που όσες φορές και να τις δει το ανθρώπινο μάτι δεν τις χορταίνει:

Μετά από κάμποσες ώρες εσωτερικής αναζήτησης με κεντρικό θέμα το "καλά πόσο μ.... μπορεί να είσαι" έφτασα στα 2500 μέτρα όπου έχουν τοποθετήσει ξανά μια ολοκαίνουργια ταμπέλα με τα μονοπάτια σαν εκείνη που υπήρχε κάμποσα χρόνια παλιότερα και άγνωστο στα χέρια ποιανού κατέληξε ως σουβενίρ. Εκεί είχαμε επικοινωνία με την ομάδα των KGA,NCH και Ντίνας που Sotaρανε στα 2912 μέτρα του Σχολιού και ταυτόχρονα με τον BZM και την Βασούλα που μόλις είχανε σκαρφαλώσει στην κορυφή του Μύτικα. Κάπου στον ενδιάμεσο χώρο ο Κώστας, LLB, πάλευε ακόμα αθέατος από όλους μας με την τελική (μακριά από εμάς) σάρα για τη Σκάλα. Στο ίδιο σημείο συνάντησα και μια ομάδα με έναν οδηγό τον Χρήστο που στη συζήτηση προέκυψε να είναι και αυτός ραδιοερασιτέχνης! Έτσι βρεθήκαμε 6 συνάδελφοι στις κορυφές του Ολύμπου την ίδια στιγμή!. Το σχέδιο διαμορφώθηκε έτσι ώστε η ομάδα του Σχολιού να κατέβει να συναντήσει τον Κώστα να περάσουν μαζί στο Μύτικα. Εγώ να πάρω το μονοπάτι των ζωναριών και να συρθώ στο οροπέδιο των Μουσών. Στον Μήτσο δεν είπαμε ακριβώς τι να κάνει και έκανε το δικό του πρόγραμμα στην κορυφή που περιελάμβανε κάποιες πολύ "ειδικές" πόζες. Υπόσχομαι να υποκλέψω με κάποιο τρόπο το φωτογραφικό υλικό και να το ποστάρω

Μετά από περίπου μια ώρα το σκηνικό είχε πλέον στηθεί για την τελευταία πράξη: Εγώ σε ένα μυτίκι στα 2700μ κάτω ακριβώς από τη διαδρομή της Σκάλας όπου σερνόντουσαν οι KGA, NCH, LLB και Ντίνα ενώ οι BZM και Βασούλα μετά από τόσες ώρες στην κορυφή μόνοι τους σκεφτόντουσαν πλέον να διεκδικήσουν κανά κομμάτι Μύτικα με χρησικτησία. Η επαφή και με τις τρεις ομάδες στα 2 μέτρα συνεχής, τα αστεία πέφτουνε βροχή ενώ από την ομάδα που περνούσε τη Σκάλα ακούγονταν διάφορα αχ και ωχ και που πάμε τώρα και άλλα τέτοια χαριτωμένα, ειδικά όταν κάθεσαι 200 μέτρα χαμηλότερα και τους χαζεύεις καπνίζοντας.

ο KGA έχει ποστάρει τις φωτογραφίες από το όλο εγχείρημα εδώ:

Με την άφιξη της ομάδας από τη Σκάλα στο Μύτικα ο BZM και η Βάσω πήρανε την κατηφόρα να κατέβουν το Λούκι και εγώ ξεκίνησα να τους συναντήσω με τελικό προορισμό το Οροπέδιο των Μουσών.

Η ομάδα των KGA, LLB και NCH πέρασε τουλάχιστον ακόμα μια ώρα στην κορυφή που από όσο γνωρίζω την ενεργοποίησαν επιτυχώς και στα βραχέα με πολλές επαφές. Συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά και στην πάντα χαμογελαστή Ντίνα. Ελπίζω να ποστάρουν εδώ προσεχώς περισσότερες λεπτομέρειες και τις δικές τους εντυπώσεις. Στη συνέχεια υποχώρησαν πάλι από τη Σκάλα στην καλύβα του Χρηστάκη όπου με επιπλέον επιβάτη πλέον τον LLB επέστρεψαν στην Κατερίνη.

Έχοντας συναντήσει τον Δημήτρη και την Βάσω προωθηθήκαμε και οι τρεις μαζί στο καταφύγιο Κάκαλος στο οροπέδιο των Μουσών όπου τα παιδιά ήδη είχανε στήσει εδώ και μέρες το σπιτικό τους.

Τα όσα διαδραματίστηκαν εκεί τις επόμενες 2 μέρες έχω δώσει όρκο να μην τα αποκαλύψω ποτέ. ΄

Ήταν όμως από τις καλύτερες διακοπές της ζωής μου και η φιλοξενία της Βάσως και του Δημήτρη από τις πιο ζεστές που έζησα ποτέ. Οκ.. δεν θα πω ποτέ για τον BZM μέσα σε πυκνή ομίχλη 12 η ώρα το βράδυ να παλεύει να ανάψει ένα βεγγαλικό με ένα καμινέτο, ούτε θα μαρτυρήσω τις επαφές που έχουν με τα UFO μέσα στα καλύβια του Χαρδαβέλα. Κάποια πράσινα laser που εμφανιζόταν από το οροπέδιο και φαινόντουσαν σε όλο το Λιτόχωρο είναι καθαρά άσχετα με τον BiZaiTem . Κανείς μα κανείς δεν θα μάθει για τις καθημερινές βολτούλες της Βασούλας σε ορθοπλαγιές με μήκος 140 και 180 μέτρα, ούτε ότι το βράδυ στο Κάκαλος έχει ιδιωτικές προβολές ορειβατικού περιεχομένου. Τώρα τι θα καταλάβετε εσείς από τις φωτογραφίες που ακολουθούν δική σας ευθύνη, εγώ.. τάφος!

Την Τετάρτη 12/8 ενεργοποίησα την TL-002 με τη βοήθεια του Αδάμου και είχα τη χαρά να μιλήσω με πολλούς συναδέλφους που δεν είχαμε ποτέ ξανά καμιά επικοινωνία. Τους ευχαριστώ όλους για τη βοήθεια και την υπομονή τους.

Μια τελευταία νύχτα στον Σπήλιο Αγαπητό και αναπόφευκτα η κατηφόρα για τα Πριόνια και η χωρίς σταματημό επιστροφή στην Αθήνα. 2100 μέτρα έως Χολαργό 6 συνεχείς ώρες χωρίς στάση ούτε για νερό.
Η παρουσία του κόσμου τόσο στον Αγαπητό αλλά ειδικά στα Πριόνια ενοχλητική. Το μυαλό κλειδωμένο εκεί στα 2600 μέτρα, στη σεληνιακή εικόνα του οροπεδίου , στην ομίχλη, στη βροχή, στον άνεμο, στο γέλιο και την αγκαλιά των φίλων, στη σιωπή. Συγνώμη φίλοι από Κατερίνη που δεν σταμάτησα για κείνο τον καφέ που είχα υποσχεθεί κάποιοι ξέρω ότι ήδη καταλάβατε κάποιοι ξέρω ότι θα καταλάβετε στο μέλλον.

Ραντεβού στις 12 Σεπτέμβρη στον Κίσσαβο.

73, Πάνος, SV1COX